Zwracane wartości

Zwracane wartości mają znaczenie, ponieważ pozwalają kontrolować przepływ bez dodatkowego stanu. W schemacie ostatnio ocenione wyrażenie staje się wartością zwracaną.

Na tej stronie zastosowano pomocniki sprawdzania poprawności z przykładu przesyłania komunikatów, aby pokazać, jak jawne zwracane wartości ułatwiają tworzenie kodu.

Co to jest wartość zwracana?

W schemacie wartość zwracana przez funkcję jest określana na podstawie ostatniego wyrażenia ocenianego przez funkcję. Oznacza to, że ostatnia linia kodu funkcji zostanie zwrócona jako wynik funkcji. Jeśli żadna wartość nie zostanie jawnie zwrócona, funkcja zwróci #f (false) lub undefined.

Powróćmy do funkcji sprawdzania poprawności (is-valid-string?)

;; Purpose: Validates that the message is a non-empty string
(define (is-valid-string? message)
  ;; Check if the message is a non-empty string
  (if (or (not (string? message)) (string=? message ""))
    (error "Message must be a non-empty string")))

W tej funkcji, jeśli wiadomość jest nieprawidłowa, zgłaszany jest błąd. Jeśli jednak wiadomość jest poprawna, nie jest podana jawna wartość zwracana i funkcja domyślnie zwraca #f.

Jawne określanie zwracanych wartości

Możemy to poprawić, czyniąc zwracaną wartość bardziej wyraźną. Na przykład możemy zwrócić #t (true), jeśli wiadomość jest prawidłowa:

;; Purpose: Validates that the message is sent to a valid output
(define (is-valid-output-display? output)
  ;; Check if the output is one of the expected display destinations
  (if (not (member output '(dialog-box status-bar error-console terminal)))
    (error "Invalid output destination: " output)
    #t))

W tej wersji funkcja zwróci #t gdy wiadomość będzie ważna, dając jednoznaczny wynik. Dzięki temu funkcja może być używana bardziej elastycznie w innych kontekstach, w których potrzebny jest wynik logiczny.

Efektywne używanie zwracanych wartości

Decydując, co zwracają nasze funkcje, możemy uczynić je bardziej przewidywalnymi i użytecznymi. Zwracanie wartości takich jak #t, #f lub konkretnego wyniku daje nam większą kontrolę nad interakcją funkcji z resztą kodu. Na przykład możesz użyć wartości zwracanej do podjęcia dalszych decyzji w funkcji wywołującej lub przekazać ją jako argument do innej funkcji.

Oto prosty przykład użycia wartości zwracanej do kontrolowania przepływu logiki:

;; Purpose: Dispatches a message to the appropriate output destination
(define (send-message message output)
  (if (is-valid-output-display? output)
    (cond
      ((eq? output 'error-console) (send-to-error-console message))
      ((eq? output 'dialog-box) (send-to-dialog-box message))
      ((eq? output 'status-bar) (send-to-status-bar message))
      ((eq? output 'terminal) (send-to-terminal message)))))

W tym przypadku (wyślij wiadomość) opiera się na wartości zwracanej przez (is-valid-output-display?), aby zdecydować, czy kontynuować. Instrukcja warunkowa cond zostanie pominięta, jeśli pierwszy test zakończy się niepowodzeniem. Zwróć także uwagę, jak odczytuje się to w dość naturalny sposób, czy wyświetlanie danych wyjściowych jest prawidłowe?

Logika instrukcji if w schemacie

Zanim przedstawimy przykład refaktoryzacji biblioteki, oto krótki przegląd logiki warunkowej. Schemat wykorzystuje if do wyboru pomiędzy dwiema ścieżkami.

Oto prosta forma instrukcji if:

(if (conditional test)
  do if true
  do if false)

Struktura ta sprawdza warunek i jeśli warunek jest prawdziwy, wykonuje pierwszą akcję. Jeśli warunek jest fałszywy, wykonuje drugą akcję.

W przypadkach, gdy musisz wykonać wiele akcji, gdy warunek jest prawdziwy lub fałszywy, możesz użyć begin, aby zgrupować je razem:

(if (conditional test)
  (begin
    do if true)
  (begin
    do if false))

Umożliwia to obsługę bardziej złożonych sytuacji, w których należy wykonać wiele wyrażeń lub instrukcji w zależności od wyniku testu warunkowego.

OK, oto kod biblioteki z osadzonymi wartościami zwracanymi i używanymi do kontrolowania procesu wykonawczego.

Refaktoryzacja z wartościami zwracanymi

;; Purpose: Sends a message to the status bar, returns #t if successful
(define (send-to-status-bar message)
  (if (is-valid-string? message)
    (begin
      (lumi-message-set-handler MESSAGE-BOX)
      (lumi-message message)
      (lumi-message-set-handler ERROR-CONSOLE)
      #t)
    #f))

;; Purpose: Sends a message to the dialog box, returns #t if successful
(define (send-to-dialog-box message)
  (if (is-valid-string? message)
    (begin
      (lumi-message-set-handler MESSAGE-BOX)
      (lumi-message (string-append message "\n"))
      (lumi-message-set-handler ERROR-CONSOLE)
      #t)
    #f))

;; Purpose: Sends a message to the error console, returns #t if successful
(define (send-to-error-console message)
  (if (is-valid-string? message)
    (begin
      (lumi-message-set-handler ERROR-CONSOLE)
      (lumi-message message)
      #t)
    #f))

;; Purpose: Sends a message to the terminal, returns #t if successful
(define (send-to-terminal message)
  (if (is-valid-string? message)
    (begin
      (display message)
      (lumi-message-set-handler ERROR-CONSOLE)
      #t)
    #f))

;; Purpose: Dispatches a message to the appropriate output, returns #t if successful
(define (send-message message output)
  (if (is-valid-string-output? output)
    (cond
      ((eq? output 'error-console) (send-to-error-console message))
      ((eq? output 'dialog-box) (send-to-dialog-box message))
      ((eq? output 'status-bar) (send-to-status-bar message))
      ((eq? output 'terminal) (send-to-terminal message)))
    #f))

;; Purpose: Validates that the message is a non-empty string, returns #t if valid
(define (is-valid-string? message)
  (if (or (not (string? message)) (string=? message ""))
    (begin
      (error "Message must be a non-empty string")
      #f)
    #t))

;; Purpose: Validates that the output is a valid destination, returns #t if valid
(define (is-valid-string-output? output)
  (if (not (member output '(dialog-box status-bar error-console terminal)))
    (begin
      (error "Invalid output destination: " output)
      #f)
    #t))

Wniosek

Wartości zwracane są podstawową częścią zapewniania elastyczności funkcji i możliwości ich ponownego użycia. Uważnie decydując, co powinna zwracać każda funkcja, możemy zapewnić, że nasze funkcje dobrze ze sobą współdziałają i dostarczają przydatnych informacji do reszty kodu. Niezależnie od tego, czy jest to zwrot #t, #f, czy coś bardziej szczegółowego, zwracane wartości pozwalają nam kontrolować przepływ naszych programów i obsługiwać różne wyniki.